Konstrukcję lokomotywy dostosowano do radzieckich norm i systemu metrycznego. Średnicę kół zmieniono z 1016 mm (40 cali) na 1014 mm, a od lokomotywy numer 122, na 1050 mm (według innych źródeł, od numeru 124). Zastosowano radziecki system hamulców z rozdzielaczem systemu Matrosowa zamiast Westinghouse’a i baterię akumulatorów o większej pojemności (550 Ah zamiast 360 Ah)W. Rakow, Łokomotiwy..., s. 373, 376.. Nieco podniesiono prędkości obrotów silnika na środkowych pozycjach (od 2. do 6.) ośmiopołożeniowego kontrolera. O prawie 3 tony wzrosła masa lokomotywy, ze 121 do 123,9 ton. Rozwojem i początkowo produkcją silników trakcyjnych zajmował się moskiewski zakład Dynamo, a prądnicy – Charkowska Fabryka Elektromaszyn (Charkowskij Elektromaszynostritielnyj Zawod). Od 1949 roku produkcję całości osprzętu elektrycznego przejął Charkowski Zakład Elektroosprzętu Spalinowozowego (Charkowskij Zawod Tiepłowoznogo Elektrooborudowanija)W. Rakow, Łokomotiwy..., s. 375–376..