Od momentu powstania do roku 1912, elektrownia Central da Junqueira stopniowo nabywała nowe maszyny, aby zwiększyć swoją produkcję. W 1908 pojawiły się dwa alternatory, pochodzące z elektrowni Central da Boavista, każdy o mocy 1 MW oraz sześć kotłów marki Delaunay – Belleville. W roku 1910 ponownie powiększono maszynerię instalując trzy nowe turbogeneratory Brown Boveri & Cª., które zwiększyły całkowitą moc do 7,75 MW, a także cztery kotły, do których w późniejszym okresie dołączyło kolejne pięć o większej mocy parowania.
W konsekwencji, w 1912 roku, kiedy cały sprzęt został już zainstalowany, pierwotna Central Tejo dysponowała piętnastoma małymi kotłami Belleville oraz pięcioma grupami generatorów, które zaopatrywały całą sieć elektryczną miasta Lizbony.
Jeśli chodzi o zewnętrzny wygląd budynku, w którym znajdowały się wszystkie maszyny, był on przykładem architektury charakterystycznej dla małych elektrowni elektrycznych z końca XIX wieku, nazywanych wtedy „fabrykami prądu”. Na planie budynku znajdowała się podłużna hala pokryta dachem dwuspadowym oraz trzy pawilony przylegające prostopadle od strony zachodniej, a pomiędzy nimi dwa smukłe kominy, dwa razy wyższe niż główny budynek fabryki, górujące nad całym terenem.