Od pierwszego okresu rozbudowy odróżnia ją powstanie części fabryki pod instalację nowych kotłów oraz nowego podajnika węgla, identycznych, jak te już istniejące, nowej grupy generatorów oraz doków obwodu chłodzącego oraz kanałów. Wreszcie, w trzeciej fazie, w latach 1928–1930, miała miejsce ostatnia rozbudowa kotłowni – przez dodanie kolejnych kotłów, o większych niż poprzednie rozmiarach oraz powiększenie maszynowni.
Pierwsza faza (1914–1921) Budowa obiektów niskiego ciśnienia oraz maszyn rozpoczęły się w 1914 roku. Projekt fabryki składał się z kilku części: dwie podłużne hale pokryte dwuspadowym dachem, każda z nich miała pomieścić sześć kotłów niskociśnieniowych marki Babcock & Wilcox; maszynownię zdolną pomieścić dwa niemieckie turbogeneratory AEG o mocy 8 MW oraz stanowisko sterowania i podstację mniejszych rozmiarów. Prace budowlane rozpoczęto od części północnej w kierunku południowym; zakładano także możliwość późniejszego powiększenia obiektu na południe, aż do brzegów Tagu.