Powstanie królestwa Po klęsce Manfreda w bitwie pod Benewentem w 1266 roku, rok później zawarto porozumienie w Viterbo na mocy którego Karol I Andegaweński przejmował prawa Manfreda do ziem w Albanii wraz z prawami do ziem łacinników na terenie Despotatu Epirskiego i Moreii. Tymczasem, na wieść o klęsce i śmierci Manfreda, na rozkaz Michała II zgładzono Filipa Chinarda, ale Epirowi i tak nie udało się przejąć ziem Manfreda. Stało się to dzięki oporowi lokalnych wodzów i szlachty. W 1267 roku nie zgodzili się oni również na oddanie tych ziem we władzę Karolowi Andegaweńskiemu. Jego poseł, Gazo Chinard usłyszał odmowę gdy przybył tu wyegzekwować postanowienia pokoju z Viterbo.
Karol był w tym czasie mocno zainteresowany VIII krucjatą, ale po jej klęsce ponownie zwrócił się ku Albanii. Kontakty z lokalnymi możnymi i wodzami nawiązał poprzez miejscowy kler katolicki. Dwaj księża, Jan z Durrës i Mikołaj z Arbanon szczególnie aktywnie pośredniczyli w rozmowach między Karolem Andegaweńskim a albańskimi elitami. W 1271 roku odbyli kilka poselstw między Italią a Albanią z których wiele zakończyło się sukcesem. 21 lutego 1272 roku delegacja albańskiej szlachty i obywateli Durrës udała się na dwór Andegaweńczyka.