Tam doszło do porozumienia w wyniku którego Karol otrzymał albańską koronę i został ogłoszony władcą "za wspólną zgodą biskupów, hrabiów, baronów, wojowników i obywateli". Ze swojej strony nowy władca zobowiązywał się do przestrzegania praw i przywilejów swoich poddanychNicol Donald M., The Despotate of Epiros 1267–1479: A Contribution to the History of Greece in the Middle Ages, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 2010. Traktat oznaczał powstanie unii między Królestwem Albanii a Królestwem Sycylii pod berłem jednego władcy- Karola Andegaweńskiego (Carolus I, dei gratia rex Siciliae et Albaniae). Nowym głównym zarządcą został Gazzo Chinard. Karol liczył na to że zdobycie przyczółka na Bałkanach pomoże mu ponownie podjąć starania o koronę cesarską Bizancjum. Między 1272 a 1273 rokiem wysłał do Albanii duże ilości zaopatrzenia i materiałów niezbędnych w prowadzeniu działań wojennych do Durrës i Vlorë. Ruchy Andegawena zaalarmowały cesarza Bizancjum, Michała VIII Paleologa, który podjął starania mające na celu skonfliktować Karola i jego albańskich poddanych. Zaczął wysyłać poselstwa do możnych albańskich, namawiające ich do zmiany stron. Możni okazali się jednak lojalni i donieśli o tym Karolowi, który w odpowiedni sposób ich wynagrodził. Niepowodzenie nie zraziło jednak Michała VIII który szukał mediacji u papieża Grzegorza X.