Jej nazwa była akronimem biblijnego wersetu z Księgi Izajasza 2,5:

Od początkowych liter tego hasła powstał skrót Bilu (hebr. ביל"ו), który stał się nazwą nowego ruchu. Rdzeń grupy tworzyło początkowo 50 osób, będących głównie studentami o orientacji socjalistycznej. Była ona kierowana przez Izraela Belkinda. Kolejne grupy Bilu powstały w Petersburgu, Moskwie, Mińsku, Odessie, Mikołajowie i innych miastach. Ich członkowie byli nazywani Bilu'im, i pragnęli wyemigrować do Ziemi Izraela. Pierwszym krokiem podjętym przez ruch było wysłanie przedstawicieli do Konstantynopola, aby przeprowadzić negocjacje z brytyjskim dyplomatą Laurence’em Oliphantem i tureckim ministrem Osmanem Nuri-Pasza w sprawie zezwolenia tureckiego rządu na osadnictwo żydowskie w Palestynie. Po tych rozmowach, grupa 14 członków ruchu udała się statkiem „Ceres” do Jafy (dotarli 6 lipca 1882). Wynajęli oni mieszkanie składające się z dwóch pokoi (w jednym pokoju mieszkało 13 mężczyzn, a w drugim pokoju jedna kobieta). Utrzymywali się pracy robotniczej, otrzymywali jednak wsparcie od Charlesa Nettera z organizacji Alliance Israélite Universelle. Z czasem grupa rozrosła się do 25 osób. Gdy 2 października 1882 roku Charles Netter zmarł, grupa pozostała bez wsparcia. Ciężkie warunki życia i niskie płace przyczyniły się do konfliktów oraz wewnętrznego rozłamu.