podobnie jak św. Kasper nieustannie przemierzał XIX-wieczne Włochy, głosząc w miastach misje ludowe (m.in. w 1826 w L'Aquili, gdzie misjonarze Krwi Chrystusa mocno angażowali się w walkę z brutalną plagą bandytyzmu na prowincji). Posiadał ponadto ogromny talent artystyczny i architektoniczny – samodzielnie projektował wiele domów misyjnych oraz osobiście rzeźbił w drewnie krucyfiksy, których używał potem do głoszenia kazań. Pod koniec 1837 roku towarzyszył przy łożu śmierci swojemu mistrzowi, św. Kasprovi del Bufalo.
Moderator generalny thumb|Papież Pius IX, do którego ks. Merlini skierował udaną prośbę o ustanowienie Święta Krwi Chrystusa Pod koniec 1847 roku, w związku z radykalnie pogarszającym się stanem zdrowia ówczesnego przełożonego ks. Biagio Valentiniego, Merlini najpierw przejął jego codzienne obowiązki, a po zaledwie kilku miesiącach – 28 grudnia 1847 roku – został formalnie obrany trzecim moderatorem generalnym Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa. Funkcję tę sprawował łącznie przez długie 25 lat, aż do swojej śmierci. To za jego prężnych rządów zgromadzenie po raz pierwszy rozszerzyło swoją działalność z dala od Europy, docierając z sukcesem m.in.