System taki, oparty na analizie równań różniczkowych, przedstawił w tym czasie Arthur Pollen, nazywając go Argo Clock. Dreyer wykorzystał część doświadczeń Pollena, uzupełniając je własną inwencją i opracował swój system, nazwany Dreyer Fire Control Table. Obydwa zostały eksperymentalnie zainstalowane na dużych okrętach, po czym Admiralicja zdecydowała o wyborze rozwiązania Dreyera, pomimo że znaczna część prób wykazała wyższość (droższego) Argo Clock.
W 1909 roku Dreyer otrzymał przydział na nowy pancernik „Vanguard”. Rok później został oficerem flagowym admirała Johna Jellicoe, wówczas dowódcy Floty Atlantyckiej. W 1913 roku otrzymał swoje pierwsze stanowisko dowódcze: krążownik lekki „Amphion” i awansował do stopnia komandora (Captain). Pod koniec roku został oficerem flagowym kontradmirała Roberta Arbuthnota na pancerniku „Orion”, a w 1915 roku powrócił pod bezpośrednią komendę admirała Jellicoe, jako dowódca jego flagowego pancernika „Iron Duke” w składzie Grand Fleet. Na tym stanowisku pozostał do 1917 roku, uczestnicząc między innymi w bitwie jutlandzkiej. Następnie przeszedł wraz z admirałem Jellicoe do Admiralicji, obejmując stanowisko szefa departamentu uzbrojenia.