Jednak już w 1843 roku powstała Centralna Rada Galicji (Xunta Central de Galicia) powołana i kierowana przez Xosé Marię Suancesa. W 1846 roku komandor Miguel Solís zapoczątkował powstanie wojskowe w Lugo. Jednym z jego efektów było rozwiązanie Rad Prowincji i utworzenie Najwyższej Rady Rządowej Galicji (Xunta Superior do Goberno de Galicia), której przewodniczył Pio Rodríguez Terrazo. Ruch ten uznaje się za próbę ponownego zjednoczenia Galicji i wezwanie do samorządności. Ostatecznie Solís poniósł klęskę w bitwie pod Cacheiras (23 kwietnia 1846 roku), a żołnierze zwani jako Mártires de Carral zostali straceni cztery dni później.
Nadzieje na samostanowienie Galisyjczyków pojawiły się ponownie w latach 30. XX wieku, kiedy rozpoczęto dyskusje nad Statutem Autonomii Galicji w okresie Drugiej Republiki Hiszpańskiej. Jednakowoż hiszpańska wojna domowa (1936–1939) i okres Frankistowskiego Państwa Hiszpańskiego wstrzymały prace nad ewentualną autonomią. W międzyczasie powstał na uchodźstwie galicyjski rząd tymczasowy pod przewodnictwem Alfonso Daniela Rodrígueza Castelao, który jednak nosił nazwę Consello da Galiza.