(Aby umieścić w czasie obliczenia ręczne w perspektywie 140 minut dla rozmiaru 64 odpowiada to średnio co najwyżej 16 sekundom na każdą operację zmiennoprzecinkową, z których około 20% jest operacjami mnożenia).
Pseudokod W pseudokodzie powyższy proces można zapisać:
X0,...,N −1 ← ditfft2 (x, N, s): DFT of (x0, xs, x2s, ..., x(N -1)s): if N = 1 then X0 ← x0 przypadek bazowy trywialnego rozmiaru DFT = 1 else X0,...,N/2−1 ← ditfft2 (x, N/2, 2s) DFT (x0, x2s, x4s, ...) XN/2,...,N −1 ← ditfft2 (x +s, N/2, 2s) DFT (xs, xs +2s, xs +4s, ...) for k = 0 to N/2−1 łączenie DFT dwóch połówek do pełnego DFT: t ← Xk Xk ← t + exp(−2πi k/N) Xk + N/2 Xk +N/2 ← t − exp(−2π i k/N) Xk +N/2 endfor endif
W przedstawionym przykładzie, ditfft2 (x, N, 1), oblicza X =DFT(x) przez radix-2 DIT FFT (nie jest to algorytm typu in situ, gdzie jest całkowitą potęgą dwójki 2, a jest rozstawem danych wejściowej tablicy Oznaczenie oznacza tablicę zaczynająca się od
(Wyniki są w poprawnej kolejności w a dalsza permutacja odwracająca bit nie jest wymagana;