W 1830 ponownie zamieszkał w monasterze, wstępując tym razem do monasteru św. Cyryla Nowojezierskiego, pod opiekę archimandryty Teofana (Sokołowa). Zły stan zdrowia zmusił go jednak, by ponownie opuścić wspólnotę i wyjechać do Wołogdy na leczenie. Po jego zakończeniu Dmitrij Brianczaninow zwrócił się do biskupa wołogodzkiego Stefana z prośbą o przyjęcie do jednego z monasterów pozostających w jego jurysdykcji. Za zgodą hierarchy był kolejno posłusznikiem w Pustelni Siemigorodnej, a następnie w monasterze Opieki Matki Bożej i św. Dionizego nad Głuszycą. Wobec faktu, iż jego ojciec nadal żądał od niego wystąpienia z klasztoru, wystąpił do biskupa Stefana o zgodę na postrzyżyny mnisze po niecałym roku pobytu w monasterze. Wieczyste śluby mnisze złożył przed wymienionym hierarchą 28 czerwca 1831, przyjmując imię Ignacy na cześć św. Ignacego Antiocheńskiego. 5 lipca tego samego roku został wyświęcony na hierodiakona, zaś 20 lipca – na hieromnicha.