Konserwacja filmu W latach 40. XX wieku wycięto prawie 25 minut filmu, a do dystrybucji wprowadzono jego liczne, krótsze wersje. Do roku 1967, oryginalny negatyw uległ zniszczeniu, a także nie przetrwała żadna kopia o pełnej długości. Rekonstrukcję filmu rozpoczął w 1973 roku Amerykański Instytut Filmowy, przeszukując światowe archiwa w celu zidentyfikowania zachowanych kopii filmu. Zlokalizowano pełną 132-minutową ścieżkę dźwiękową w Wielkiej Brytanii oraz krótszy o siedem minut obraz z zagranicznych kopii. Stan techniczny znalezionego materiału wahał się między doskonałym a złym. Do rekonstrukcji kopii Sony Pictures Entertainment, we współpracy w 1999 roku z Archiwum Filmowo-Telewizyjne UCLA użyło laboratorium i technologii cyfrowej, osiągając optymalną jakość. Ponieważ obraz pozostał krótszy o siedem minut od ścieżki dźwiękowej, brakujące sceny wypełniono zatrzymanymi kadrami filmu oraz niektórymi zachowanymi fotosami z etapu kręcenia.
W 2014 odnaleziono brakujący około jednominutowy fragment pierwszego spotkania Conwaya z Wielkim Lamą pochodzący z europejskiej 16-milimetrowej kopii. Materiał włączono do reszty w ramach skanowania filmu w jakości 4K.