Na drodze do realizacji planu stanęła żona Poissona. Podejrzenia wzbudzała w niej szybkość finalizowania przedsięwzięcia i to, jak bardzo Lustig chciał zachować je w tajemnicy. Aby poradzić sobie z jej podejrzeniami, Lustig zorganizował kolejne spotkanie, a następnie podał im fikcyjne powody takiego obrotu spraw. Oszust powiedział im, że nie ma wystarczająco dużo pieniędzy do prowadzenia stylu życia, jaki mu się podobał i musiał znaleźć sposób, aby uzupełnić swoje dochody. Oznaczało to, że jego transakcja musiała zostać przeprowadzona potajemnie. Poisson zrozumiał natychmiast. Miał do czynienia z innymi skorumpowanymi urzędnikami państwowymi, którzy chcieli od niego łapówki. Takie wyjaśnienie uspokoiło Poissona, ponieważ był zaznajomiony z takimi sytuacjami i nie miał problemów z takimi ludźmi.
Podejrzenia żony Poissona sprawiły, że Lustig otrzymał nie tylko środki za wieżę Eiffla, ale również dużą łapówkę. Lustig, jego osobisty sekretarz Franco American, oszust Robert Arthur Tourbillon (znany również jako Dan Collins), pośpiesznie odjechali z walizką pełną pieniędzy pociągiem z Paryża do Wiednia.