Lecomte du Noüy, 1871) Kiedy uparcie stara się przekonać ją do siebie i pozyskać jej względy, zjawiają się wysłannicy Hebrajczyków domagając się zezwolenia na opuszczenie kraju. Faraon odmawia ; wówczas Mosze dokonuje pierwszego cudu z laską zamienioną w węża. Na władcy nie robi to wrażenia i poprzez swych kapłanów demonstruje podobne zjawisko. Następują dalsze „plagi egipskie” zsyłane wskutek uporczywych nalegań Żydów: przemiana wód w krew, nadzwyczajne rozmnożenie żab, szarańczy itd., aż po klęskę śmierci pierworodnych, której ofiarą pada i najstarszy syn faraona. Będąca już u jego boku królową, Tahoser – z nieukojonej miłości do Poeriego – również nalega na władcę, który zgnębiony wyraża ostatecznie zgodę. Kiedy jednak Hebrajczycy pod przewodnictwem Mosze wyruszają w drogę, faraon zmienia zamiar i mściwie zaczyna ich ścigać. Kolejny cud sprawia, że wraz z wojskiem zostaje pochłonięty przez morze, które Żydzi przebywają bezpiecznie. Jako wdowa po nim, Tahoser zostaje nieoczekiwanie władczynią Egiptu. Urywający się manuskrypt papirusowy przemilcza dalsze jej losy.
Zakończenie fabuły (pseudoepilog w rozdz.