na str.19.. W tym samym czasie zaczął też występować w balecie ze swoją siostrą, Bronisławą Niżyńską, która stała się jego powiernicą.
Balety rosyjskie Niedługo po swoim debiucie spotkał Siergieja Diagilewa i został zaangażowany do tworzonego przez niego zespołu Baletów Rosyjskich, z którym tańczył już od pierwszego paryskiego sezonu Baletów Rosyjskich w 1909. Kreował główne partie m.in. w baletach: Le Pavillon d’Armide, Sylfidy (do muzyki Chopina), Cléopâtre, Szeherezada i Karnawał. Diagilew uczynił go ikoną swojego zespołu, a sam Niżyński zyskał w krótkim czasie wielką popularność i uznanie krytyki.
Między pierwszym a drugim paryskim sezonem zespołu Diagilewa Niżyński wrócił tańczyć do Teatru Maryjskiego, jednak w 1911 został zwolniony dyscyplinarnie. Stało się tak na skutek „intrygi kostiumowej” – podczas przedstawienia baletu Giselle, tańcząc główną rolę księcia Alberta, miał na sobie tylko trykot, bez krótkich spodenek wówczas obowiązujących tancerzy, co wywołało sensację, ale też oburzenie dyrekcji teatru ze względu na obecność na przedstawieniu Wielkiej Księżnej (która zresztą wiele lat później twierdziła, że z loży cesarskiej nie była w stanie niczego zauważyć). W takim właśnie kostiumie Niżyński wcześniej występował w Giselle w Paryżu, gdzie nie wzbudzało to zastrzeżeń.