Potem został przeniesiony do Floty Czarnomorskiej i został dowódcą kanonierki „Krasnaja Abchazija”, a od 1930 do 1933 roku dowódcą kanonierki „Lenin” i okrętu patrolowego „Mietiel”, a w latach 1933–1937 dowódcą kanonierki „Krasnoje znamia”.

W połowie 1936 roku wyjechał do Hiszpanii, uczestniczył w wojnie domowej po stronie wojsk republikańskich i w okresie od września 1936 do sierpnia 1937 roku był doradcą dowódcy marynarki wojennej wojsk republikańskich. Po powrocie z Hiszpanii ukończył Wyższy Kurs Doskonalący przy Akademii Marynarki Wojennej im. Woroszyłowa, po czym został dowódcą będącego w budowie krążownika „Maksim Gor´kij”. Jeszcze przed zakończeniem budowy odszedł z tego stanowiska i został dowódcą oddziału okrętów szkolnych Floty Bałtyckiej.

W październiku 1939 roku został komendantem Północno-Zachodniego Rejonu Obronnego Floty Czarnomorskiej, a od marca 1940 roku komendantem Odeskiej Bazy Morskiej Floty Czarnomorskiej.

Po ataku Niemiec na ZSRR nadal pełnił funkcję komendanta Odeskiej Bazy Morskiej i jednocześnie był dowódcą garnizonu Odessy.