Pożary wybuchły w kilku punktach miasta, poważnym uszkodzeniom uległo m.in. ok. 20 domów na staromiejskim rynku, zwłaszcza na jego zachodniej pierzei oraz przy ul. Różanej i ul. Piekary, spichlerz i klasztor dominikanów. Milicja miejska opuściła swoje stanowiska, by gasić pożary. W mieście wybuchła panika, a z inicjatywy mieszkańców miejska orkiestra zaczęła z wież grać sygnał do kapitulacji. Rozzłoszczony dowódca obrony miasta osobiście udał się na wieże, by odebrać muzykantom instrumenty i kazał ich uwięzić.
thumb|500px|upright|Ostrzeliwanie Torunia 1703. Nieznany malarz działający na Pomorzu, po 1703 roku
Jeszcze tego samego dnia ludność zwróciła się do dowództwa garnizonu z prośbą o poddanie Torunia. Dowództwo odrzuciło ich prośbę, ale zażądało podania w formie pisemnej, z wyszczególnieniem strat i opisaniem problemów zaopatrzeniowych. W kolejnych dniach doszło do demonstracji uzbrojonych mieszkańców, która wymagała interwencji oddziałów saskich. 27 września von Röbel zwołał radę wojenną, gdzie omówiono kwestie zasadności oporu w świetle spadku efektywnej liczebności garnizonu do ok. 1,3 tys., negatywnego nastawienia ludności oraz braku perspektyw na odsiecz. Rada zadecydowała, by zaczekać na powrót posłańców, którzy 9 września udali się na dwór Augusta II.