był okresem największej prosperity monasteru. W połowie XVIII w. na terenie klasztoru wzniesiono kolejne dwie świątynie. Utrzymywał się on nie tylko z darów carskich, ale i z obszernego majątku ziemskiego, młynów i stawów rybnych. Piotr I zaprzestał jednak subwencjonowania klasztoru, gdy zaczął reformować wojsko rosyjskie.
W 1764, w czasie sekularyzacji majątków monasterskich w zamian za wsparcie państwowe, prowadzonej przez Katarzynę II, klasztor został zaliczony do monasterów II klasy, co oznaczało utrzymywanie przez państwo szesnastu mnichów. W rzeczywistości wspólnota była jeszcze mniej liczna, monaster utrzymywał natomiast dziesięciu słuchaczy Akademii Słowiańsko-Grecko-Łacińskiej.
XIX wiek Klasztor został zniszczony w czasie wojny francusko-rosyjskiej w 1812, gdy swoją rezydencję urządził w nim po zdobyciu Moskwy francuski marszałek Mortier, zaś w zabudowaniach monasterskich zakwaterowano tysiąc kawalerzystów. Wyposażenie cerkwi klasztornych zostało rozgrabione lub zniszczone. Od 1822 do 1834 w monasterze tymczasowo funkcjonowała szkoła duchowna Monasteru Zaikonospasskiego.