W rzeczywistości dowódcy samodzielnych oddziałów organizowali piechotę według regulaminów armii, w której odbywali służbę wojskową lub stosowali własną organizację. Sierakowski dzielił swoje bataliony na 6 plutonów, w tym 2 strzeleckie. Czachowski formował 3-kompanijne bataliony, a u Langiewicza 4-kompanijny batalion liczył około 300 ludzi. To, co nazywano kompanią, zazwyczaj było plutonem. thumb|Oddział Ignacego Drewnowskiego Reformy Traugutta starały się ujednolicić system. 4-pułkowa dywizja piechoty dzieliła się na 16 batalionów 4-kompanijnych, po 500 ludzi w batalionie. Tymczasem Hauke-Bosak w swej Instrukcji pierwiastkowej dla województw Krakowskiego i Sandomierskiego uznał, że podstawową jednostką była "czwórka". Dwie czwórki tworzyły sekcję, 4 sekcje - pluton, a 2 plutony - kompanię. Kompania posiadała etat 5 oficerów i 74 podoficerów i żołnierzy. Na każdych 100 pieszych wypadało 15 konnych zwiadowców.