Kompanie kosynierskie zbrojne były w kosy osadzone na sztorc, w proste dzidy czy halabardy lub drągi. Kompanie strzeleckie dysponowały bronią belgijską, francuską, austriacką, rzadziej pruską. Zdobyczna broń rosyjska nie cieszyła się powodzeniem. Broń białą w kompaniach strzeleckich stanowił bagnet sieczny lub czworograniasty, na stałe przytwierdzony do lufy. Niektórzy żołnierze posiadali łopatki, kilofy i inne narzędzia saperskie. Oficerowie posiadali szable i różnego typu pistolety lub rewolwery. Oddziały przychodzące z Galicji i z Poznańskiego miały często jednolite uzbrojenie pod względem kalibru. Ogólny brak jednolitości pod względem uzbrojenia stwarzał jednak ogromne trudności w dziedzinie zaopatrzenia w amunicję.
Kawaleria powstania styczniowego thumb|Jazda powstania styczniowego Kawaleria powstańcza w latach 1863-1864 przechodziła rozliczne przemiany organizacyjne. Znajdowała się ona stale w stadium reorganizacyjnym. Istniały zasadniczo dwa typy jazdy: kawaleria samodzielna uformowana w pułki, a nawet brygady, i kawaleria zwiadowczo-osłonowa. Dekret grudniowy zlikwidował ten podział, wprowadzając organiczną kawalerię dywizyjną.