dla Kolei Warszawsko-Petersburskiej, Kolei Amurskiej (wszystkie mosty na wschodnich i środkowych sekcjach linii), Kolei Wschodniosyberyjskiej i Kolei Wschodniochińskiej. Przedsiębiorstwo Rudzkiego było również jednym z głównych wykonawców odlewów podczas budowy Kościoła św. Apostołów Piotra i Pawła w Warszawie (1894) i Hal Mirowskich (1899-01), a także kontynuowało produkcję maszyn dla przedsiębiorstw kolejowych: suwnic, dźwigów, sprzętu artyleryjskiego, kotłów parowych, i wielu innych rodzajów maszyn. W latach 1893–1914 kapitał zakładowy spółki wzrósł sześciokrotnie: z 600 000 rubli do ponad 4 mln. Łączna wartość produkcji w 1914 wyniosła 11,6 mln rubli.
thumb|Most Poniatowskiego na Wiśle w Warszawie Rozwój spółki został zatrzymany wskutek wybuchu I wojny światowej. W okresie międzywojennym przedsiębiorstwo zostało trwale odcięte od swoich wschodnich rynków, ale jej gałąź produkcyjna została odbudowana. Przedsiębiorstwo działało dalej jako konstrukcyjno-budowlane. Mimo prób wejścia na rynek motoryzacyjny poprzez uruchomioną w 1927 r. produkcję samochodów Ralf-Stetysz, w 1933 roku fabryka w Warszawie została całkowicie zamknięta i od tego czasu funkcjonowała tylko fabryka w Mińsku Mazowieckim. Kapitał zakładowy powojennej spółki pozostał jednak wysoki – w 1924 wyniósł 4 320 000 złotych.