Zginął wówczas Joszua Marks, a dalsza obrona Challet Sakarija była zagrożona.
Arie Amit przeprowadził natychmiastowy kontratak siłami trzech drużyn, każda po 10 żołnierzy. Jedna drużyna zajęła wzmocniła obronę Challet Sakarija. Druga drużyna pod dowództwem Jair Grunera zajęła sąsiednie wzgórze, które dominowało nad okolicą. Prowadząc stąd ogień wzmocnili obronę Challet Sakarija. Ze wzgórza Arie Amit dostrzegł w pobliżu główne siły arabskie. Około 300 arabskich ochotników odpoczywało i jadło posiłek, przygotowując się do ostatecznego ataku na Gusz Ecjon. Stało się wtedy oczywiste, że dotychczasowy atak był tylko rekonesansem mającym zmylić obrońców. Arie Amit przeprowadził ze swoimi ludźmi natychmiastowy atak, ostrzeliwując z karabinów i pistoletów maszynowych zaskoczonych Arabów. W ich obozie powstało wielkie zamieszanie i Arabowie zaczęli w panice uciekać. Gdy Abd al-Kadir al-Husajni uporządkował swoje oddziały i przeprowadził kontratak na stanowiska żydowskie na wzgórzu, nie było już tam nikogo. Arie Amit przegrupował wcześniej swoich ludzi, i teraz z bocznego skrzydła otworzył ogień do nacierających Arabów. Znaleźli się oni na otwartej przestrzeni w krzyżowym ogniu. Widząc odwrót Arabów, żydowscy obrońcy również rozpoczęli odwrót, aby przed ciemnością nocy dotrzeć do kibucu Migdal Eder.