przez Ernsta Haeckla).
Edmund Husserl Pojęcie świata przeżywanego (Lebenswelt) pojawiło się w fenomenologii Edmunda Husserla, który uczynił je jednym z naczelnych tematów w pracy Kryzys nauk europejskich i fenomenologia transcendentalna (pisane 1934–1937, wydane w 1954). Sama idea pojawiała się już u niego wcześniej, np. w pracy Ding und Raum (1910/1911), a termin w drugiej częsci Idei (1918). Systematycznie pojęcie zostało rozwinięte w Kryzysie nauk europejskich, gdzie Husserl opisuje on dziejowe zjawisko oddalania się europejskich nauk (przede wszystkim o nauk ścisłe) od pierwotnego, przedteoretycznego doświadczenia rzeczywistości. Zapoczątkowany przez Kartezjusza przełom w geometrii (zarytmetyzowana geometria analityczna) i geometryzacja fizyki dokonana przez Galileusza, prowadzą zdaniem Husserla do opróżnienia naukowego doświadczenia świata z wszelkiego sensu. Przedteoretyczne poczucie świata, będące fundamentem doświadczenia jednostki, a jednocześnie umykające naukom nowozytnym nazywa Husserl światem przeżywanym. Koncepcja ta służy Husserlowi do analizy rozdźwięku pomiędzy naukowym obrazem świata a doświadczeniem jednostki. Rozdźwięk ten prowadzi do głębokiego kryzysu kultury.