Zgodnie z głoszonymi przez jego partię hasłami solidarności i współpracy wojskowej krajów arabskich, wspólnej walki z imperializmem i wyzwolenia Jordanii spod wpływów obcych dzięki jego wystąpieniom Jordania nie weszła do Paktu Bagdadzkiego.
Premier Jordanii W październiku 1956 roku partia an-Nabulusiego wygrała z nieznaczną przewagą przedterminowe wybory parlamentarne, zdobywając 12 mandatów w 40-osobowym parlamencie Jordanii. W zgromadzeniu znaleźli się również komuniści (koalicja mniejszych ugrupowań pod nazwą Blok Narodowy) oraz jordański oddział partii Baas, ponadto lewicę popierało kilku posłów niezrzeszonych. W rezultacie an-Nabulusi uzyskał większość parlamentarną i król Husajn powierzył mu misję utworzenia rządu. Jego gabinet ogłosił poparcie dla naseryzmu, dążył do nawiązania bliskiej współpracy z Egiptem rządzonym przez Nasera i zerwania związków z Wielką Brytanią. W czasie kryzysu sueskiego rząd Jordanii bezwarunkowo popierał Egipt. Jordania nie udzieliła jednak Egiptowi pomocy wojskowej, za czym opowiadał się Husajn.