An-Nabulusi przekonał go, by nie brać udziału w konflikcie natychmiast, lecz poczekać na rozwój sytuacji; ostatecznie Jordania nie odegrała żadnej roli w kryzysie.
Rząd doprowadził natomiast do natychmiastowego usunięcia z Jordanii oficerów i specjalistów brytyjskich, a finansowe subsydia zachodnioeuropejskich sojuszników dla armii jordańskiej miała zastąpić pomoc z Egiptu, Syrii i Arabii Saudyjskiej, w ramach podpisanego w styczniu 1957 roku Arabskiego Porozumienia dla Solidarności. Okazało się jednak, że kraje te zadeklarowały przekazanie Jordanii wyższych kwot, niż były w stanie lub chciały rzeczywiście wypłacić. 14 marca 1957 roku rząd an-Nabulusiego doprowadził do rozwiązania traktatu z Wielką Brytanią i całkowitego zakończenia współpracy wojskowej z nią. Król Husajn, chociaż nie popierał tego kroku, nie zaprotestował, oczekując na spadek popularności gabinetu. Początkowo król zaakceptował nawet zgodę premiera na wydawanie przez komunistów własnej gazety, ostatecznie jednak zmusił go do jej wycofania. Otwarcie skrytykował premiera dopiero w kwietniu, gdy an-Nabulusi zdecydował o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych z ZSRR. 10 kwietnia 1957 roku Husajn zażądał od premiera podania się do dymisji, co an-Nabulsi uczynił, podkreślając, że decyzja ta została na nim wymuszona.