Przymus leczniczy w Polsce W Polsce przymus leczniczy stosowany jest między innymi w terapii uzależnień. Mówi o nim Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uchwalona 26.10.1982 roku. Art. 24 rzeczonej ustawy mówi o przymusowej diagnostyce:
Artykuł ten informuje też, jakie osoby mogą zostać poddane przymusowemu leczeniu, nie wymieniając także podlegających pod obowiązek leczenia osób przebywających w schroniskach dla nieletnich bądź domach poprawczych, o ile są uzależnieni. Natomiast o przymusie leczniczym mówi Art. 26 tej samej ustawy (ust. 1):
Ust. 2 mówi, że o zastosowaniu tego obowiązku orzeka sąd rejonowy w postępowaniu nieprocesowym, natomiast zgodnie z ust. 3 postępowanie to wszczyna się na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych bądź prokuratora. Jeśli pomimo orzeczenia sądu osoba taka nie stawi się na leczenie, może ona zostać doprowadzona do odpowiedniego ośrodka przez policję. Prawo nie upoważnia natomiast lekarza do stosowania środków przymusu bezpośredniego. Jeśli umieszczony w zakładzie leczniczym wyrokiem sądu pacjent nie wyraża zgody na leczenie, lekarzowi pozostaje przekonywanie go do wyrażenia na nie zgody lub poinformowanie o odmowie organu, który skierował chorego na terapię. Możliwe jest wtedy zastosowanie przymusu pośredniego.