rządził jednak państwem w ramach dawnego prawa, które chronił (a także interpretował), lecz którego nie stanowił, . Ciałem doradczym królów była Rada Gondoru.
Każdy władca mianował swojego namiestnika oraz poszczególnych ministrów i dowódców wojskowych. Dodać należy, iż gondorski król panował od chwili wstąpienia na tron do swej śmierci, nie zdarzało się by wcześniej abdykował na rzecz następcy, tak jak do pewnego czasu miało to miejsce w Númenorze. Monarcha, jeśli chciał, mógł objąć bezpośrednią komendę nad każdą z armii, choć wedle zwyczaju powinien wpierw dostarczyć krajowi następcę tronu, który miał bezpiecznie pozostać na tyłach.
Jako potomkowie Elendila monarchowie mieli niezbywalne prawo do używania i dysponowania palantírami i tylko z ich upoważnienia inne osoby mogły korzystać z Kryształów Jasnowidzenia. Tylko oni znali położenie grobu wielkiego przodka na Amon Anwar. Każdy monarcha winien był zaprowadzić tam swego następcę, by przekazać mu wszystkie tajemnice państwa.
Królowie Gondoru posiadali też moc uzdrawiania ludzi, co miało niebagatelne znaczenie, bowiem (...) „ręce króla mają moc uzdrawiania”. Po tym właśnie rozpoznawano zawsze prawowitych królów.