Żaden z jego studentów nie miał też wielkich osiągnięć, z wyjątkiem austriackiego sinologa Arthura von Rosthorna.
Aktywnie współpracował z innym wybitnym orientalistą, indologiem Friedrichem Maxem Müllerem, tworząc podstawy religioznawstwa porównawczego i nauczając w Corpus Christi College. Przykładem jego komparatystycznego podejścia jest wykład porównujący założenia etyczne konfucjanizmu, taoizmu i chrześcijaństwa, wydany następnie w postaci książkowej jako Confucianism and Tâoism described and compared with Christianity. Przygotowany na konferencję misjonarzy w Szanghaju w 1877 wzbudził tak duży opór konserwatywnej części uczestników, że został z niej wycofany. Jako badacz religii i tradycji filozoficznych, reprezentował tradycję tekstualną, nie analizując jak ideały były wcielane w życie – w przeciwieństwie do innego wczesnego badacza J.J.M. de Groota.