W trakcie wojny polsko-bolszewickiej w czerwcu 1920 służył na froncie jako dowódca odcinka „Włodawa”, po czym wrócił na stanowisko dowódcy baterii zapasowej 13 dywizjonu artylerii ciężkiej.

Po wojnie służył w 27 pułku artylerii lekkiej we Włodzimierzu na stanowisku dowódcy I dywizjonu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 59. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku ukończył kurs dowódców dywizjonów artylerii w Toruniu. 18 grudnia 1925 został przeniesiony z 10 Okręgowego Szefostwa Artylerii w Przemyślu do 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach na stanowisko dowódcy III dywizjonu. W marcu 1926 został przeniesiony do 10 pułku artylerii polowej w Łodzi, a z dniem 31 grudnia 1926 przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Włodzimierz Wołyński. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II”.

Mieszkał w Królewszczyźnie, poczta Włodzimierz Wołyński, jako osadnik wojskowy.