Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu wrócił do Rosji, wstąpił do SDPRR(b), w lipcu 1917 wybrany sekretarzem Wszechrosyjskiego Centralnego Związku Zawodowego. W styczniu 1918 za rozbieżności w programie i polityce wykluczony z SDPRR(b), w latach 1918–1921 sekretarz odpowiedzialny związku zawodowego robotników tekstylnych, później związku zawodowego kolejarzy, 1918–1919 przewodził grupie socjaldemokratów-internacjonalistów, przewodniczący KC SDPRR (Internacjonalistów) i redaktor ich gazety „Proletarij”. W 1919 wstąpił do RKP(b), był jednym z organizatorów Profinternu – Czerwonej Międzynarodówki Związków Zawodowych, w latach 1919–1938 sekretarz, a 1921–1937 sekretarz generalny tej organizacji, redaktor jej gazety „Krasnyj Intiernacyonał profsojuzow”. W latach 1921–1922 członek Komitetu Wykonawczego Kominternu, od lipca 1924 do 15 maja 1943 zastępca członka KW MK, od marca 1926 do lipca 1935 członek Prezydium KW MK. Od 19 grudnia 1927 do 12 października 1937 zastępca członka, a od 12 października 1937 do 20 stycznia 1949 członek KC WKP(b).
Od 3 września 1928 do lipca 1935 zastępca członka sekretariatu KW Kominternu, od lipca 1935 do 15 maja 1943 zastępca członka Prezydium KW MK. W latach 1937–1939 dyrektor Państwowego Wydawnictwa Literackiego.