Tabarca Usiłując skolonizować wyspę, Lomellini zachęcali do emigracji miejscową ludność, składającą się z prostych rybaków, otwartych na przygodę. Prawie trzysta rodzin, w sumie około tysiąca osób – wielu z nich było skazańcami – postanowiło wsiąść na statek i przenieść się na Tabarkę (1542 r.), małą, skalistą wyspę. Wielu z ludzi odebrało emigrację jako złagodzenie kary za przestępstwa popełnione w ojczyźnie.
Osadnicy wyłowiony koral sprzedawali Lomelliniemu za 4,50 lirów za funt, natomiast Lomellini sprzedawał do za 9,10 lirów/funt.
Spokój na wyspie zakłócali jednak nie bardzo gościnni sąsiedzi. Byli to muzułmanie i Francuzi, pierwsi specjalizowali się w piractwie i handlu niewolnikami; drudzy usiłowali okupić wyspę, aby pozbyć się niewygodnego konkurenta. Z drugiej strony wyspy Bejowie Tunisu i Algieru, kontynuowali łupienie osadników poprzez wymuszanie haraczy.
Inwazje piratów, spadek wydobycia korala z powodu intensywnej eksploatacji i nadmiar populacji powodują, że wysepka staje się za ciasna i mało atrakcyjna. W latach 1718 do 1729 wyspę użytkują hrabia Giacomo Durazzo i Giambattista Cambiaso, którzy podnajęli wyspę od Lomelliniego.