Mimo wszystko bogactwo kolonii i jej znaczenie ciągle spadały a osadnicy zaczęli się rozglądać za innymi wysepkami na tej części Morza Śródziemnego.
Carloforte W 1736 roku Karol Emanuel III podjął decyzję o przeniesieniu kolonii z Tabarki na wyspę San Pietro, położoną w południowo-zachodniej Sardynii, prawie niezamieszkanej. Powodem tego manewru były trwające nadal konflikty z tunezyjską ludnością i wyczerpanie się zasobów korala. W porozumieniu z Vice królem Cagliari planuje się przybycie około tysiąca kolonistów (partiami), obiecując możliwość handlu koralem na warunkach jak za Lomelliniego.
W październiku 1737 roku Don Bernardo Genoves Y Cervillon otrzymuje tytuł markiza i nominację na lennika wyspy na mocy aktu lennego. Zatwierdza się także nazwę miejscowości Carloforte na cześć króla. Na wiosnę 1738 roku rozpoczynają się pierwsze transporty osadników w liczbie 86, przybyłych aby przygotować teren i zaplecze dla sukcesywnie przybywających rodzin. Ludzie przyzwyczajeni do poświęceń mają nadzieję na inne, lepsze życie. Nie tylko chcą zajmować się tradycyjnym zbieraniem korala, lecz również połowem tuńczyka, produkcją soli, rolnictwem a zwłaszcza budowaniem łodzi. Cieśle okrętowi z Carloforte uważani są za jednych z najlepszych na Morzu Śródziemnym.