Lwy w Rampocze są mniejsze i zostały wyrzeźbione według innego wzoru, jednak zostały odrestaurowane po 1985 roku i nie ma żadnego świadectwa jak wyglądały wcześniej.
Kolumny w sali zgromadzeń wydają się być stosunkowo nowe. Cztery filary wspierające świetlik są ozdobione malowanymi motywami kwiatu lotosu i chmur. Jest to niezwykłe, gdyż tybetańskie filary są zwykle malowane na czerwono i ozdobione jedynie przez powieszone wstęgi jedwabne lub dywany. Malowidła na ścianach są nowe i proste. Podłoga jest wyściełana wysokiej jakości polerowaną argą.
W końcowej swojej części sala zgromadzeń przechodzi w dwufilarowe sanctum otoczone przejściem spacerowym. Jest to rdzeń pierwotnego budynku. Przejście spacerowe nie posiada żadnych filarów. Wejście do kaplicy jest strzeżone przez figury czterech królów obrońców znajdujące się na flankach. Główną figurą kaplicy jest Dżoło Mikjo Dordże (skt Akszobhja-wadżra), popularnie opisywana jako podobizna Siakjamuniego w wieku 8 lat. Jest ona oflankowana przez świtę ośmiu służebnych bodhisattwów oraz dwóch obrońców, tak jak i w innych kaplicach okresu imperialnego.