Prawie kwadratowe sanctum z zadaszonym miejscem spacerowym i przylegające do sali zgromadzeń ma wzór w klasztorach indyjskich wybudowanych po V wieku. Tego typu rozwiązań nie spotyka się w klasztorach chińskich okresu Tang, w których rytuał okrążania był wykonywany wokół wolno stojącego ołtarza, znajdującego się w centrum lub w końcowej części wnętrza świątyni. Można więc przypuszczać, że chińscy budowniczowie Ramocze wzorowali się na architekturze indyjskich świątyń.

Czerwona wieża kryta złotym dachem i zawierająca trzy kaplice jedna nad drugą, jest dość odosobnionym przykładem architektury świątynnej. Niektóre zapiski z okresu postimperialnego stwierdzają, że Ramocze od samego początku miał trzykondygnacyjną strukturę krytą złotym baldachimowym dachemAndré Alexander. The Temples of Lhasa. s. 85..

Kaplica znajdująca się nad sanctum przeszła gruntowny remont w 2002 roku. Wsporniki w tej kaplicy są przykładem archaicznego stylu „kwadratowych medalionów” z kwietnymi ozdobami. Ten styl jest zbliżony do wsporników gön-khang, jednak ich wzór jest bardziej podobny do późniejszego okresu. Ta kaplica pochodzi zatem sprzed XVII wieku, lub wybudowano ją w miejscu starszej kaplicy.