Namysł Łukaszyk skupia się wokół pojęć transgresji i aspiracji transkulturowej, zmierzającej do przekroczenia skostniałych kodów i tożsamości kulturowych, które jednostka dziedziczy lub które zostają jej narzucone, co prowadzi wręcz do wizji pozakulturowego stawania się człowieka, pragnącego radykalnego oderwania od krępujących go paradygmatów i przekroczenia własnej kondycji kulturowej:Pokusa transkulturowej Pustyni sprowadza się do najbardziej radykalnej dekontekstualizacji, jest pragnieniem znalezienia się nigdzie, poza wszelkim umiejscowieniem, poza tradycją jako kartoteką wzorów do naśladowania, poza regułami którejkolwiek z gier językowych, wręcz poza Wittgensteinowskim językiem, wyznaczającym granice tego, co się da powiedzieć i tego, czego nie można zagwizdać.Ewa Łukaszyk, Humanistyka, która nadchodzi. W poszukiwaniu kondycji transkulturowej, Warszawa 2018, s. 10.
Globalne studia literaturoznawcze i globalna historia idei W ciągu ostatniej dekady, Ewa Łukaszyk coraz częściej wychodziła od literatury portugalskiej w stronę namysłu nad literaturą świata rozumianą jako organiczny system literacki, domagający się całościowego potraktowania w globalnych studiach literaturoznawczych;