Zadecydowało to o dużej (niechcianej) popularności Paula Ekmana.
Odkrycie mikromimiki ujawniającej kłamstwa thumb|240px|Ruchowo-mimiczna ekspresja smutkuW początkowym okresie badań Ekman koncentrował się na wymowie ruchów ciała. Do zajęcia się mimiką skłonił go Silvan Tomkins)
Początkowo zajmował się głównie odczytywaniem niewerbalnych informacji, przekazywanych nieświadomie przez pacjentów szpitali psychiatrycznych. Pierwsza jego naukowa publikacja dotyczyła przypadku chorej (gospodyni domowa Maria, 42 lata), cierpiącej na ciężką depresję, która podejmowała kilka prób samobójczych. Wyjaśniał stan pacjentki typowym dla jej sytuacji zaburzeniem osobowości, wynikającym z braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb – z braku dotychczasowego napięcia motywacyjnego (dorosłe dzieci, nie potrzebujące pomocy, zajęty pracą mąż). W takiej sytuacji zostaje silnie zakłócona równowaga, umożliwiająca dobre samopoczucie, pojawiają się wątpliwości dotyczące sensu życia.