Według różnych wersji w konspiracji nosił pseudonim „Krapowicz” lub „Kropowicz”.
Uczestniczył w powstaniu warszawskim w szeregach batalionu „Chrobry I”, Zgrupowanie „Sosna”. Początkowo brał udział w walkach w ramach Grupy „Północ” na obszarze dzielnicy Wola. Uczestniczył w zdobywaniu budynku policji niemieckiej Warszawa-Północ na rogu ulic Chłodnej i Żelaznej, a potem w obronie Woli. Po wycofaniu się na Stare Miasto walczył w Pałacu Mostowskich, w obronie Arsenału i Pasażu Simonsa. Ze Starówki ewakuował się włazem na rogu ulic Długiej i Miodowej do dzielnicy Śródmieście kanałami i wychodząc przy ul. Wareckiej róg ul. Nowy Świat. Tam brał udział w zajęciu budynku przy ul. Brackiej 8, gdzie dotrwał końca walk broniąc tamtejszych pozycji. Był ranny w nogę. Po kapitulacji złożył broń przy ul. Narutowicza. Został wzięty przez Niemców do niewoli. Wraz z towarzyszami został odprowadzony do Ożarowa. Następnie został wywieziony do Rzeszy i był osadzony w obozie jenieckim Stalag XI-B w Fallingbostel koło Hanoweru, otrzymując tam numer jeniecki 140546. Pracował w hucie żelaza w Harzburgu. W czasie zakończenia wojny w maju 1945 przebywał w szpitalu Stalagu XI-A w Altengrabow, gdzie doczekał wyzwolenia przez Armię Czerwoną. W czerwcu 1945 powrócił na ziemie polskie.