Nie mogły zatem skutecznie zapraszać do nowości życia ewangelicznego, przyniesionej przez Chrystusa i przez dar Jego Ducha.
Według Pietro Dacquino brak w celebracji sakramentów żywego, zrozumiałego słowa Bożego sprawił, że podejście do sakramentów we wczesnym średniowieczu zaczęło być suche, niepociągające:
Co więcej, patrystyczne ujęcie sakramentów jako widzialnych znaków niewidzialnej rzeczywistości, tak obecne w doktrynie sakramentalnej Augustyna z Hippony, zaczęło budzić wątpliwości. Powodem był m.in. kryzys związany z tezami Berengariusza z Tours (998-1088). Pojęcie znaku wydawało się zbyt słabe, aby przekazać pełny realizm i moc, które tradycja widziała w sakramentach. Zyskiwało na popularności ujęcie sakramentu jako przyczyny łaski. Tomasz z Akwinu (1225-1274) pozostał wierny augustiańskiemu ujęciu sakramentu jako znaku, choć rozumiał go w duchu metafizyki Arystotelesa. Pisał o tym w III części Sumy teologicznej: