Zapowiedziała dopuszczenie Kurdów do rządu centralnego oraz do administracji na terenach zamieszkiwanych przez Kurdów oraz nadanie językowi kurdyjskiemu statusu równorzędnego z arabskim (w Kurdystanie). Początkowo przedstawiona propozycja porozumienia zyskała aprobatę Kurdów, szybko jednak doszło do sporów na tle granic Kurdystanu (Kurdowie chcieli, by włączono do niego Kirkuk, czego nie chciał rząd centralny) oraz kurdyjskich oddziałów zbrojnych (rząd zamierzał je rozwiązać, Kurdowie – utrzymać). Rada Rewolucyjnych Dowódców wycofała się również z obietnicy dokooptowania do swojego składu przedstawiciela Kurdów. Nie spełniła również pozostałych obietnic złożonych Kurdom. W 1972 roku porozumienie faktycznie zostało zerwane. Zawieszenie broni utrzymało się do 1974. W tym samym roku wybuchły nowe walki kurdyjsko-irackie. Kurdowie otrzymywali pomoc w sprzęcie z Iranu. Walki zakończyły się w 1975 roku, gdy Irak i Iran podpisały w Algierze porozumienie regulujące tę kwestię, jak również spór o granicę na Szatt al-Arab (Arwand Rud). Iran zobowiązał się wówczas, iż zaprzestanie udzielania Kurdom pomocy.