Wobec faktu, że w 1980 roku Irak zaatakował Iran, rząd w Bagdadzie nie był w stanie równocześnie prowadzić działań przeciwko formacjom kurdyjskim (od początku wojny ponownie wspieranym przez Iran). Po negocjacjach w grudniu 1983 obie strony ogłosiły kolejny rozejm. Irak zobowiązał się do włączenia Kirkuku do autonomicznego Kurdystanu, zgody na powrót 8 tys. rodzin wysiedlonych do obozów i zwolnienia kurdyjskich więźniów politycznych. Widząc jednak, że w wojnie z Iranem jest popierany przez międzynarodową opinię publiczną, Saddam Husajn nie zrealizował tych obietnic i przerwał dalsze rozmowy z Patriotyczną Unią Kurdystanu. Do 1985 roku utrzymywał się rozejm. W 1987 w Teheranie obie kurdyjskie organizacje wypracowały porozumienie, zapowiadając walkę o niepodległy Kurdystan. Przez kilka miesięcy wydawało się, że sojusz kurdyjsko-irański będzie mógł nawet doprowadzić do obalenia irackiego rządu.
Przebieg wydarzeń Na początku 1988 roku Kurdowie poparli operację irańską w Kurdystanie. Wówczas władze irackie zdecydowały o bezwzględnym spacyfikowaniu kurdyjskich formacji zbrojnych i ludności cywilnej. Od 23 lutego 1988 do września 1988 wojsko irackie przeprowadziło operację pod kryptonimem al-Anfal wymierzoną w Kurdów.