Do intensywniejszego pisania powrócił w okresie I wojny światowej, gdy należący do rodziny zakład produkujący farby okrętowe został czasowo zamknięty przez władze austro-węgierskie.
Powieść została ukończona w 1922 roku i opublikowana w następnym roku na koszt autora przez wydawnictwo Cappelli w Bolonii. Pierwsze wydanie było jedynym przygotowanym pod bezpośrednim nadzorem Sveva; tekst stał się później podstawą wydań krytycznych oraz przekładów na inne języki.
Po niewielkim odzewie we Włoszech Svevo przesłał książkę Jamesowi Joyce’owi, którego poznał wcześniej w Trieście jako nauczyciela języka angielskiego. Joyce uznał powieść za wartościową i zachęcił autora do przesłania jej m.in. T.S. Eliotowi, Fordowi Madoxowi Fordowi, Valery’emu Larbaudowi i Benjaminowi Crémieux. W 1926 roku francuskie czasopismo Le Navire d’Argent opublikowało fragmenty twórczości Sveva oraz przychylny esej Crémieux, co zapoczątkowało późny sukces pisarza.