Początkowo stosunki pomiędzy polską a sowiecką partyzantką układały się poprawnie. Wraz z zerwaniem przez ZSRR stosunków dyplomatycznych z Rządem RP na uchodźstwie oraz osłabieniem pozycji Polski w szeregach koalicji antyhitlerowskiej uległy one jednak gwałtownemu pogorszeniu. 1 grudnia 1943 Sowieci uprowadzili dowództwo polskiego batalionu, które na zaproszenie płk. Grigorija A. Sidoroka ps. „Dubow” udało się do sztabu iwienieckiego zgrupowania partyzanckiego, aby wziąć udział w rzekomej naradzie wojennej. W tym samym czasie sowieckie brygady przystąpiły do rozbrajania i likwidacji pozbawionych oficerów pododdziałów. Kilkudziesięciu polskich żołnierzy zastrzelono w czasie rozbrajania lub zamordowano w niewoli. Pięciu uprowadzonych oficerów zostało wywiezionych drogą powietrzną na drugą stronę frontu. Pozostałych jeńców, grupami po 3–4 osoby, wcielono natomiast do poszczególnych sowieckich oddziałów i poddano ścisłej inwigilacji. Z czterystuosobowego batalionu ocalał jedynie ok. sześćdziesięcioosobowy szwadron zwiadu konnego dowodzony przez chor. Zdzisława Nurkiewicza ps. „Noc”. Niewoli uniknął także zastępca dowódcy batalionu ppor. Adolf Pilch ps.