W zależności od źródeł szacuje się, że do końca czerwca 1944 żołnierze „Góry” stoczyli 104, ponad 120 lub nawet ponad 160 potyczek z sowiecką partyzantką.
Nocny bój w Kamieniu Stołpeckim Elementem taktyki stosowanej przez Zgrupowanie Stołpeckie w walce z sowiecką partyzantką było tworzenie umocnionych punktów oporu, które stanowiły oparcie i bazę wypadową dla pododdziałów AK, a zarazem zapewniały ochronę polskiej ludności cywilnej. Tego typu „punkty oparcia” zorganizowano we wsiach Starzynki, Giliki, Kisłuchy, Janowszczyzna, Szykucie i Zamościany (w dwóch pierwszych kwaterowały główne siły zgrupowania). Polskie garnizony skutecznie utrudniały sowieckim oddziałom z Puszczy Nalibockiej przenikanie na tereny wschodniej części powiatów stołpeckiego i wołożyńskiego.
W kwietniu 1944 dowództwo polskiego zgrupowania postanowiło poszerzyć kontrolowany przez siebie obszar o kolejne tereny położone na południe od Iwieńca. W tym celu zorganizowano punkt oporu we wsi Kamień Stołpecki, położonej w odległości zaledwie 5 km od skraju Puszczy Nalibockiej. Rozlokowano tam 1 kompanię I/78 Pułku Strzelców Słuckich AK wspartą przez pluton ckm oraz posterunek partyzanckiej żandarmerii. Garnizon Kamienia liczył łącznie około 120 żołnierzy, uzbrojonych w 2 ckm, 7 rkm oraz pistolety maszynowe i karabiny.