w każdym okręcie były 174 przedziały wodoszczelne. Wysokość metacentryczna okrętów wynosiła pomiędzy 0,82 m a 1,02 m. By zmniejszyć kołysanie okrętu, po obu stronach kadłuba zamontowano stępki przechyłowe, szerokie na 65 cm i ciągnące się na 47% długości kadłuba. W konstrukcji użyto prawie wyłącznie stali martenowskiej (na konstrukcję kadłuba zużyto jej ok. 2400 ton), wszystkie pokłady były także z niej wykonane. Drewna użyto jedynie w miejscach mało narażonych na pożar, jako zewnętrzne pokrycie pokładów lub izolację za pancerzem burtowym. Płaski pokład główny był pokryty drewnem, a górne pokłady były pokryte linoleum lub wykładziną.
Układ napędowy okrętu składał się z dwóch czterocylindrowych maszyn parowych potrójnego rozprężania. Cylindry miały średnicę kolejno: wysokiego ciśnienia – 76 cm, średniego ciśnienia – 1240 mm, i dwa niskiego ciśnienia – 1430 mm. Każdy silnik napędzał jeden wał z brązową, trójłopatową śrubą o średnicy i skoku 4,88 m. Były one zasilane w parę przez 16 kotłów parowych Belleville, rozmieszczonych w dwóch kotłowniach. Kotły o łącznej powierzchni rusztów 80 m² i grzejnej – 2820 m², były w stanie dostarczyć parę o maksymalnym ciśnieniu 21 atm do silników głównych i pomocniczych, ale zazwyczaj wykorzystywano ciśnienie 17,5 atm dla silników głównych, a 11 dla pomocniczych.