Ekwiwalencja Nawiązując do langue (języka w ujęciu systemowym) i parole (mówienia, tj. języka w praktycznym użyciu) – kategorii wprowadzonych do językoznawstwa przez Ferdinanda de Saussure'a – Koller twierdzi, że przedmiotem badań nauki o przekładoznawstwie powinna być ekwiwalencja na poziomie parole, którą określa terminem Äquivalenz. Odpowiedniość na poziomie langue, czyli struktur językowych, Koller uznaje za przedmiot badań językoznawstwa kontrastywnego i określa terminem Korrespondenz. Kluczowym zadaniem przekładoznawstwa ma być opis warunków, możliwości i granic ekwiwalencji. Koller twierdzi, że aby przekład spełnił normatywne wymogi ekwiwalencji, tłumacz powinien ustalić dla niej ramę odniesienia. Na tej podstawie wyróżnia pięć rodzajów ekwiwalencji: ekwiwalencja denotatywna, odnosząca się do rzeczywistości pozajęzykowej; ekwiwalencja konotatywna, odnosząca się do rodzaju werbalizacji i obejmująca takie kwestie jak stylizacja, rejestr, nacechowanie emocjonalne etc.; ekwiwalencja normy tekstowej, odnosząca się do różnych typów tekstów; ekwiwalencja pragmatyczna (nazywana też komunikatywną), odnosząca się do wywołania u odbiorcy tekstu tego samego efektu, który tekst wywołuje u odbiorcy oryginału – odpowiednik dynamicznej ekwiwalencji według Eugene’a Nidy; ekwiwalencja formalna, odnosząca się do estetycznych,