Analogia jest metodą badawczą, która o nieznanych artefaktach i relacjach z przeszłości wnioskuje na podstawie danych posiadanych przez naukowca. W kwestii zastosowania analogii w badaniach etnoarcheologicznych chodzi o zidentyfikowanie źródeł archeologicznych poprzez porównanie ich z dorobkiem materialnym współczesnych kultur i społeczności. Analogia pozwala na rozpoznanie narzędzi używanych przez społeczności pierwotne oraz technik ich wykonania i sposobów zastosowania. Jest to możliwe dzięki opisom podobnych wyrobów użytkowanych przez współczesne społeczności plemienne. Kiedy dla danej epoki nie istnieją żadne źródła pisane, analogia jest jedyną metodą rekonstrukcji.
Zastosowanie analogii w badaniach Przykładem zastosowania analogii są badania Lewisa Binforda, które traktują o tzw. „dołkach dymnych” z terenów środkowego i dolnego biegu Missisipi, datowanych na okres po pierwszym tysiącleciu naszej ery. Obiekty, które stały się przedmiotem badań Binforda miały ok, 30 cm długości, 28 cm szerokości i były głębokie na ok. 33 cm. Okrągłe dołki zawierały pozostałości szarej zwęglonej gliny, zwęglone kolby i łodygi kukurydzy oraz zwęgloną korę nieznanego gatunku drzewa. Dołki lokowane były wokół pomieszczeń mieszkalnych i magazynowych. Binford na podstawie swoich badań wysunął dwie hipotezy.