Stąd „autentyczne” obrazy oblicza Jezusa na płótnie do ocierania potu zaczęły być powszechnie nazywane veraikon (prawdziwy obraz), a motyw ten stał się popularny w sztuce XVII wieku. Zurbaranowi przypisuje się szereg tego typu przedstawień. Za jego własne uznać należy przede wszystkim trzy podobne obrazy, powstałe w I połowie lat 30. XVII wieku.
Opis Pełna majestatu wersja Świętego Oblicza, przechowywana w sztokholmskim Muzeum Narodowym jest uważana za najbardziej godną uwagi z obszernego cyklu tych obrazów; należy również do najbardziej sugestywnych dzieł XVII wieku.
Obraz, podobnie jak inne z tego cyklu, przedstawia wiszące płótno do ocierania potu, wyglądające jak relikwiarz. Jest ono przybite gwoździami i przymocowane dwoma sznurami, których istnienia po późniejszych uszkodzeniach malowidła można się tylko domyślać. Rysy twarzy Zbawiciela na wyrazistym płótnie odbijają się w jasnobrązowych i szaroniebieskich odcieniach niczym mistyczne, ulotne objawienie, które właśnie zanika. Obraz nie jest „portretem” ani „odbiciem”, jako że twarz Jezusa jest na wpół odwrócona, co dodatkowo podkreśla wrażenie chwili. Obraz jest wizją.