Dedykacja ta dowodzi jej zainteresowania problematyką uczuć jeszcze w okresie poprzedzającym korespondencję z Kartezjuszem.
Zachowała się również korespondencja Elżbiety ze szkockimi kwakrami, m.in. Robertem Barclayem i Williamem Pennem (ten ostatni odwiedził ją w Herford), którzy starali się ją nawrócić na swoją wiarę. Elżbieta nie była jednak zainteresowana dysputami teologicznymi.
Filozofia 250px|thumb|Klasztor w Herford (stan współczesny) Nie jest znany żaden utwór filozoficzny autorstwa Elżbiety. Wiedza o jej poglądach filozoficznych opiera się prawie wyłącznie na jej listach do Kartezjusza (1643-1649). Listy te są ważnym źródłem do rekonstrukcji myśli francuskiego filozofa, w szczególności w zakresie etyki.
W swoich listach obie strony poświęcają wiele uwagi rozważaniom na temat relacji między ciałem a umysłem (problem dualizmu psychofizycznego), a w szczególności kwestii przyczynowości (w jaki sposób niematerialny umysł może oddziaływać na materialne ciało). Kartezjusz stara się wyjaśnić Elżbiecie swoje stanowisko, odwołując się do scholastycznego pojęcia ciężaru. Odpowiedzi Elżbiety wskazują jej dużą wiedzę na temat dyskusji wokół pojęcia przyczynowości.