Jako że w okresie poprzedzającym wystawę Etty był zbyt chory by wiele malować, poza tym obrazem przedstawił wtedy jeszcze tylko jeden, Kardynała.
Elizabeth Potts została źle przyjęta przez krytyków. Wielbicieli Etty’ego rozdrażniło jego oczywiste zarzucenie malarstwa historycznego na rzecz gorzej wtedy postrzeganego malarstwa portretowego. Krytycy Etty’ego uważali zaś, że brakuje mu umiejętności technicznych wystarczających do tworzenia wysokiej jakości portretów i że po prostu próbował wykorzystać swoje nazwisko do zarobienia pieniędzy w lukratywnej dziedzinie portretowania (historycznych obrazów generalnie nie sprzedawano na wystawach poniżej ceny wywoławczej, przez co w konsekwencji często pozostawały niesprzedane). Portrety były zamawiane przez modeli lub ich rodziny, zapewniając autorowi pewnie źródło przychodu. Portrety traktowano jako odzwierciedlenie natury, podczas gdy obrazy historyczne wymagały więcej kreatywności i dawały malarzowi okazję do opowiedzenia historii z przesłaniem moralnym. W efekcie malarstwo historyczne było znacznie wyżej cenioną dziedziną sztuki.