Następnie potwierdza, że „wierni mają prawo swobodnego zakładania stowarzyszeń i kierowania nimi dla celów miłości lub pobożności albo dla ożywiania chrześcijańskiego powołania w świecie, a także odbywania zebrań dla wspólnego osiągnięcia tych celów” (kan. 215). Proponuje „zwłaszcza te, które zmierzają do ożywienia chrześcijańskim duchem porządku rzeczy doczesnych i w ten sposób usilnie dążą do osiągnięcia ścisłego związku między wiarą i życiem” (kan. 327).
W przeciwieństwie do publicznych stowarzyszeń wiernych, które są „erygowane przez władzę kościelną” i mogą swoje zadania realizować „w imieniu Kościoła” (kan. 301), stowarzyszenia prywatne są zakładane i kierowane w sposób wolny przez samych wiernych, „na podstawie zawartej między sobą prywatnej umowy” (kan. 299 § 1) i dlatego „są nazywane prywatnymi” (kan. 299 § 2), zaś do kompetencji władzy kościelnej należy „potwierdzenie statutów” (kan. 299 § 3) oraz ogólny „nadzór” (kan. 305).